Kramarzyny (nazywane również Cramarsin, Cramerdorf, Kremerburche) do 1945 r. należały do powiatu Miastko a do parafii ewangelickiej – Wałdowo (Waldow). Ludność zamieszkująca wieś i okolice była w głównej mierze wyznania ewangelickiego. Katolicy mieszkali raczej na wybudowaniach, tzw. Pustkach (po kaszubsku: Pustczi), położonych w kierunku Brzeźna Szlacheckiego i Łąkiego. Do kościoła jeździli końmi z wozami bądź chodzili pieszo do Tuchomia lub Miastka.
Wieś z biegiem czasu rozwijała się, przybywało ludzi. Na początku XX wieku ewangelicka społeczność postanowiła wybudować nowy kościół jako filię kościoła parafialnego w Wałdowie. Nie bez przyczyny wybrano miejsce budowy. W tym miejscu, gdzie stoi kościół było urwisko zarośnięte krzakami, spod którego sączyła się woda tworząc ciemne błoto. Chcąc zlikwidować to błoto, ludzie postanowili właśnie tam wybudować kościół i ofiarować go Panu Bogu. W 1901 roku zamieszkał w Kramarzynach majster Emil Kösterke, który znał się na obróbce kamienia polnego. Z pomocą krewnego przygotowali kamienie, które miejscowi chłopi zwieźli z pól. Rozpoczęto budowę kościoła na placu o powierzchni 1495 m2. Budowa kościoła zajęła około dwóch lat. W 1912 roku zakończono budowę i oddano go na chwałę Panu Bogu. Liturgia święta odprawiana była co drugą niedzielę i przyjeżdżał Pastor z Wałdowa.
Parafia rzymskokatolicka Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kramarzynach została erygowana już po zakończeniu II Wojny Światowej, 25 października 1951 roku.
Do sprawowania sakramentów świętych zaadoptowane zostały kościoły poewangelickie w Kramarzynach (NSPJ) i Trzebiatkowej (św. Apostołów Piotra i Pawła), a w latach osiemdziesiątych wybudowany został także kościół w Turowie (św. Urszuli Ledóchowskiej).
